Άνθρακες ο …θησαυρός της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης. Με μια συμφωνία-ευχολόγιο χωρίς συγκεκριμένους ποσοτικούς στόχους, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς σοβαρές φιλοδοξίες για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής ολοκληρώθηκε η διάσκεψη στη δανική πρωτεύουσα. Δεν πιστεύουμε να υπήρχαν και πολλοί που έτρεφαν αυταπάτες για κάτι καλύτερο, αλλά αυτή η κατάληξη παρ’ όλα αυτά είναι απογοητευτική.
Από νωρίς είχε διαφανεί ότι οι ηγέτες του κόσμου δεν θα κατάφερναν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους. Τελικά, προτίμησαν, αντί της πλήρους και δεδηλωμένης αποτυχίας, έναν ανούσιο συμβιβασμό. Έτσι, η «Συμφωνία της Κοπεγχάγης» περιορίζεται σε μια επαναδιατύπωση κάποιων γενικών στόχων αποφεύγοντας όλα τα ακανθώδη ζητήματα. Οι χώρες συμφωνούν μεν να συνεργαστούν για τον περιορισμό της ανόδου της θερμοκρασίας του πλανήτη στους 2 βαθμούς Κελσίου (σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα) αλλά χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις ως προς τον τρόπο που θα το πετύχουν. Θα γνωστοποιήσουν τα σχέδιά τους σύντομα, αλλά στο κείμενο δεν καθορίζονται ποσοτικοί στόχοι μείωσης των εκπομπών άνθρακα, που ήταν και το μέγα ζητούμενο της διάσκεψης.
Κι όμως, προτού ξεκινήσουν οι εργασίες της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, όλα τα επιστημονικά στοιχεία επιβεβαιώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας τις αρνητικές επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος, οι οποίες δημιουργούν διαρκώς μεγαλύτερους κινδύνους για τα οικοσυστήματα, την παραγωγή τροφίμων καθώς και για την ανθρώπινη υγεία και ασφάλεια. Η βρετανική έκθεση Stern αποδεικνύει επίσης ότι το περιθώριο δράσης μειώνεται ταχύτατα, πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των πιθανοτήτων επικίνδυνης αλλαγής του κλίματος, και ότι τα οφέλη που θα προκύψουν από σθεναρή παγκόσμια έγκαιρη δράση σχετικά με την αλλαγή του κλίματος υπερβαίνουν κατά πολύ το οικονομικό κόστος της δράσης. Αυτό όμως αποδείχτηκε ότι δεν απασχολεί τους ηγέτες των μεγάλων βιομηχανικών κρατών.
